Deelnemers In the Spotlight

Vorig jaar zorgde Dylan Boet voor flink wat ophef toen hij op Radio 538 zei dat hij de 4Daagse wel “op z’n sloffen” kon lopen. Die uitspraak bleef niet onopgemerkt. Integendeel: de kritiek stroomde binnen.

“Wie een grote mond heeft, moet ook daad bij het woord voegen,” zegt hij zelf.

Dus dit jaar staat hij aan de start van de 108^e 4Daagse. Niet onvoorbereid, maar keihard getraind én vastbesloten om het te halen. Via zijn socials neemt hij volgers mee in zijn voorbereiding. En de reacties? Die zijn ondertussen compleet omgeslagen. “De tips, cadeaus en lieve berichten die ik krijg zijn echt geweldig,” vertelt Dylan.

Vader Guido (55) uit Hoofddorp loopt al sinds 2000 mee en nam zijn kinderen stap voor stap mee in het 4Daagse-avontuur. Eerst zoon Viggo, daarna dochter Lieke en uiteindelijk ook jongste Sverre. Zelfs moeder Hilma, sloot zich aan als begeleider.

Maar toen kwam het jaar waarin alles veranderde. Hilma kreeg borstkanker en doorliep een zwaar behandeltraject. Eind 2024 kwam er gelukkig groen licht, maar de onzekerheid bleef.

Toch liet de 4Daagse hen niet los. “Het is echt ons gezinsdingetje,” zegt Guido. Eén wens stond centraal: samen weer aan de start, gezond en wel.

Na een zenuwslopende zoektocht naar een startbewijs lukte het: Hilma stond dit keer niet als begeleider, maar als volwaardig deelnemer aan de start. En met succes, het hele gezin liep de 4Daagse uit.

Samen goed voor 40 deelnames in 2025. En nu? Op naar 45 keer in 2026.

Voor Merel Smits (23) uit Rotterdam is de 4Daagse allesbehalve zomaar een wandeltocht. Samen met haar beste vriendin Bibi, met wie ze al 11 jaar bevriend is, loopt ze dit jaar voor de negende keer mee. Samen lopen ze om geld op te halen voor ParkinsonNL.

Als kind stond Merel nog langs de Via Gladiola, samen met haar ouders om wandelaars aan te moedigen. Tot ze oud genoeg was om zelf mee te doen, samen met haar moeder. “Vanaf dat moment hadden we allebei het 4Daagse-virus te pakken,” vertelt ze.

Maar hun gezamenlijke avontuur kreeg een andere wending. Negen jaar geleden kreeg haar moeder de diagnose Parkinson, later bleek dit MSA te zijn. Ze konden uiteindelijk maar één keer samen lopen, een herinnering die Merel voor altijd koestert.

Toch is haar moeder er nog altijd bij. Haar vader rijdt haar op de rolstoelfiets elke dag achter Merel en Bibi aan ergens langs de route. “We lopen voor haar, maar eigenlijk loopt ze met ons mee.”

Maud de Laat (11) uit Rosmalen is dit jaar een van de jongste deelnemers aan de 4Daagse. Ze wordt pas in december 12 jaar.

Vorig jaar moest ze nog toekijken. “Ik was toen nog te jong om mee te doen,” vertelt ze. Maar stilzitten deed ze niet. Ze maakte sleutelhangers en verkocht die voor Stichting Vlinderkind, waarmee ze al een mooi bedrag wist op te halen.

Dit jaar doet ze er een schepje bovenop. Opnieuw maakt en verkoopt ze sleutelhangers, maar koppelt haar deelname aan de 4Daagse ook aan dit goede doel.

Haar motivatie is helder en raakt precies de kern: “Voor wandelaars zijn blaren tijdelijk, voor vlinderkinderen een leven lang.” Met haar deelname wil Maud niet alleen geld inzamelen, maar ook aandacht vragen voor de ziekte. Haar droom? “Dat alle kinderen kunnen leven zonder pijn en alles kunnen doen wat ze willen.”

Voor Estée de Lizer (33) uit Gennep is de 4Daagse meer dan een sportieve uitdaging. Samen met haar beste vriendin Sharon Knoester staat ze dit jaar voor het eerst aan de start.

Ze loopt voor Stichting Het Vergeten Kind, een doel dat haar persoonlijk raakt. Estée heeft zelf ervaring met jeugdzorg: “Ik wil mijn ervaring gebruiken om iets terug te doen voor kinderen en jongeren die zich, ondanks alles wat ze hebben meegemaakt, staande moeten houden in de maatschappij.”

Volgens Estée is die steun harder nodig dan ooit. “Er wordt flink bezuinigd op de zorg, terwijl deze jongeren juist hulp nodig hebben,” vertelt ze. Met haar deelname wil ze niet alleen geld inzamelen, maar vooral ook bewustwording creëren. “Als we niets doen, wordt het probleem alleen maar groter.”

Voor Blanche Troost Tompot (92) uit Roosendaal is wandelen altijd vanzelfsprekend geweest. Van tochten in de bergen van Duitsland en de Alpen met haar gezin, tot lange wandelingen door heel Europa met haar man, stilzitten was nooit een optie.

Ook nu nog niet. Inmiddels brengt ze elke winter een aantal maanden door in de Algarve in Portugal, waar ze dagelijks stevige wandelingen maakt. “Wandelen is leuk en bewegen is belangrijk,” aldus een nuchter Blanche.

Het idee om de 4Daagse te lopen ontstond dankzij haar jongste zoon, die na zijn eerste deelname razend enthousiast thuiskwam. Dat werkte aanstekelijk. Blanche besloot zelf de uitdaging aan te gaan en met succes.

Dit jaar staat ze aan de start als oudste vrouwelijke deelnemer en loopt ze haar zesde 4Daagse.

Julia Cramer (11) uit Reeuwijk kijkt er al jaren naar uit: samen met haar vader de 4Daagse lopen. Hij deed al meerdere keren mee, maar Julia was telkens nog te jong om aan te sluiten.

Dit jaar is het zover. Met haar 11 jaar staat ze aan de start en niet zomaar: ze is de jongste deelnemer op de 50 kilometer. “Dat vind ik echt heel gaaf,” zegt ze enthousiast.

Samen met haar vader gaat ze de uitdaging aan, vier dagen lang. Waar het voor anderen misschien spannend klinkt, overheerst bij Julia vooral plezier en zin om te beginnen. “We hebben er heel veel zin in!”

Voor Eiji Takemoto (57) uit Otsu (Japan) voelt de 4Daagse niet als een evenement, maar als thuiskomen. “Wanneer ik de zonsopkomst zie op de eerste dag, de dag van Elst, weet ik: ik ben weer terug.”

De Japanner loopt al mee sinds 1998 en heeft sindsdien talloze kilometers in Nijmegen afgelegd. Eén editie staat in zijn geheugen gegrift: 2006. Na die beruchte editie voelde hij zich extra verbonden met de 4Daagse. Het werd voor hem meer dan meedoen, het werd een missie om deel uit te blijven maken van deze traditie.

Inmiddels is Eiji zelfs Ambassador voor de Asia-Pacific regio bij de Vereniging Gouden-Kruisdragers, en vertegenwoordigt hij de 4Daagse vanuit Japan, maar met Nijmegen diep in zijn hart.

Met zijn 66e deelname is Willy (83) uit Wijchen de recordhouder onder de nog actieve 4Daagse-deelnemers. Een prestatie die bij velen tot de verbeelding spreekt. Zijn indrukwekkende staat van dienst laat zien wat toewijding, discipline en liefde voor het wandelen kunnen opleveren.

Al tientallen jaren maakt hij deel uit van het wandellegioen dat elk jaar in Nijmegen samenkomt. In die tijd heeft hij de 4Daagse zien veranderen, maar zijn motivatie bleef altijd hetzelfde: blijven lopen, jaar na jaar.

In 2026 staat Willy opnieuw aan de start.

Voor Connie Raijmakers-Volaart (78) uit Houten begon het allemaal toen ze 16 jaar was. Inmiddels, ruim zestig jaar later, hoopt ze haar 60e 4Daagse uit te lopen. Een indrukwekkende mijlpaal en eentje die ze nog altijd met dezelfde liefde benadert.

In de beginjaren liep ze 40 kilometer, later kwam daar verandering in en stapte ze over naar de 50 kilometer. “Even wennen, maar die extra lus is ieder jaar de moeite waard.”

Dit jaar wordt ze 79 en merkt ze dat het lopen soms wat zwaarder wordt. Of het opnieuw de 50 kilometer wordt, weet ze nog niet zeker. Misschien kiest ze voor 40 kilometer en daar staat ze helemaal achter. Want voor Connie is het duidelijk: “Niet de snelste wint, maar iedereen die op vrijdag over de Via Gladiola finisht.”

Voor Gerard Peters (70) uit Nijmegen wordt deze 4Daagse er één met een gouden randje. Als hij de finish haalt, loopt hij zijn 50e Vierdaagse uit. Nog bijzonderder: hij doet dat samen met zijn familie.

Zijn oom loopt voor de 55e keer mee, zijn tante voor de 50e en zijn neef voor de 45e keer. Samen zijn ze dit jaar goed voor een indrukwekkende 200 4Daagse-deelnames.

De 4Daagse zit diep verweven in de familie. Generaties lang liepen zussen, neven, nichten, ooms en tantes mee. Het begon ooit met drie wandelende broers, van wie er helaas twee zijn overleden, maar de traditie leeft nog altijd voort.

Voor Gerard krijgt deze editie nog een extra betekenis. Hij loopt voor het Longkankerfonds, ter nagedachtenis aan zijn zus, die anderhalf jaar geleden overleed. “Ik hoop op deze manier bij te dragen aan meer onderzoek en betere overlevingskansen.” Als tegenprestatie voor alle steun gaat hij dit jaar nóg een stap verder: waar hij reglementair de 30 kilometer mag lopen, kiest Gerard voor de 50 kilometer.

Voor Lieke van ’t Riet-Knook (55) uit Alkmaar begon het allemaal toen ze 11 jaar was. Terwijl haar gezin in de zomer nooit op vakantie ging, mocht zij logeren bij haar oom en tante in Nijmegen tijdens de 4Daagseweek. Daar liep ze samen met haar nicht haar eerste kilometers en eigenlijk is ze nooit meer gestopt.

Wat begon als een logeeravontuur groeide uit tot een levenslange traditie. In de jaren daarna sloten vriendinnen aan, ontstonden er campinggroepjes en uiteindelijk kreeg ook haar man “de 4Daagse er gewoon bij”. “Stoppen was voor mij geen optie,” zegt ze lachend.

Zelfs met een gezin bleef de 4Daagse een vast onderdeel van haar leven. Alleen rond de geboorte van haar kinderen sloeg ze een paar edities over. Inmiddels hebben ook haar kinderen de 4Daagse een of meerdere keren gelopen. “Het 4Daagse-virus is dus duidelijk doorgegeven.”

Dit jaar staat ze, op haar 55e, aan de start voor haar 40e kruisje. “Ik voel me elk jaar opnieuw gezegend dat ik ‘m weer mág en kán lopen.”

Frans van den Broek (55) uit Haps wist het als kleine jongen al: dat 4Daagsekruis wilde hij ook. Toen hij het bij zijn oudere neef zag, was het zaadje geplant.

Op zijn 10e sloot hij zich aan bij een wandelvereniging en sindsdien is hij nooit meer gestopt. In al die jaren groeide de 4Daagse uit tot veel meer dan alleen wandelen. Hij ontmoette er zijn vrouw, vond een vaste wandelmaat en gaf het 4Daagse-virus door aan zijn kinderen.

Nu, jaren later, loopt hij samen met zijn kinderen en vaste wandelmaat de Via Gladiola op. Van een jongensdroom naar 40 keer de 4Daagse en nog altijd met dezelfde glimlach.

Nicole Scharenborg (53) uit Nijmegen loopt dit jaar opnieuw de 4Daagse met een duidelijke missie. Vorig jaar deed ze dat al voor het Radboud Oncologiefonds, gedreven door de herinnering aan haar vader, die zelf jarenlang meeliep en uiteindelijk overleed aan kanker.

“Het was een manier om hem te eren én iets terug te doen,” vertelt ze.

In haar dagelijks werk is Nicole verbonden aan het Radboudumc, waar ze meewerkt aan klinisch onderzoek naar kanker. Samen met haar collega’s werkt ze aan een ambitieus doel: een onderzoeksproject dat zich richt op de ontwikkeling van een preventief vaccin voor mensen met het Lynch-syndroom en IBD.

Dat onderzoek komt nu een stap dichterbij. Het project waar Nicole aan meewerkt is goedgekeurd, maar om écht te kunnen starten is extra steun nodig. Daarom trekt ze ook dit jaar weer haar wandelschoenen aan. Samen met haar moeder (79) en haar zus loopt ze vier dagen lang 40 kilometer. Niet alleen ter nagedachtenis aan haar vader, maar vooral voor de toekomst en voor een vaccin dat levens kan redden.

René Dortland (56) uit Nieuw-Beijerland had het al meerdere keren besloten: hij zou stoppen met de 4Daagse. Maar elke keer kwam er weer een nieuwe reden om tóch opnieuw te starten.

In de 21 keer dat hij meedeed, nam hij al vier keer afscheid. Tot zijn dochters 12 werden en hij weer met hen meeliep. Daarna wilde zijn vrouw het proberen. Toen zij later moest stoppen vanwege haar gezondheid, stonden zijn dochters opnieuw klaar.

En zo ging het steeds weer door. “Elke keer denk ik: nu is het genoeg. Maar dan wil er weer iemand lopen,” vertelt René. Dus staat hij gewoon weer aan de start. Voor de 22e keer.

Jannie Westerlaken (43) uit Werkendam liep de afgelopen twee jaar de 4Daagse (40 km) voor Stichting Vlinderkind. Maar dit jaar doet ze er een schepje bovenop: ze staat samen met haar hele gezin van zes personen aan de start. En niet zomaar, ze lopen allemaal de 50 kilometer.

Het doel is voor iedereen hetzelfde: aandacht vragen en bijdragen leveren aan een beter leven voor Vlinderkinderen. “Wij lopen blaren om die blarenziekte leefbaarder te maken,” zegt Jannie.

Voor haar is die betrokkenheid extra persoonlijk. Twee nachten per week zorgt ze voor Danielle, een meisje met deze aandoening.

Linda Hoekman (56) uit Purmerend ervaart de 4Daagse als meer dan alleen een wandeltocht. Voor haar is het een vorm van therapie.

Ze leeft met PTSS en loopt samen met haar vriendin Danielle. De trainingen en de 4Daagse zelf helpen haar om stap voor stap sterker te worden. Maar dat gaat niet zonder uitdaging. “Bij de start voelde ik een paniekaanval opkomen,” vertelt Linda. “En ook later, op de brug, kwam die weer terug. Maar ik ging door.”

Onderweg vindt ze steun in de gesprekken, de sfeer en de mensen langs de kant. “De liefde die je voelt, is zo helend.” Extra bijzonder is haar band met de politie, haar voormalige werkgever. Hoewel ze daar niet meer kan werken, blijft de verbinding sterk juist tijdens de 4Daagse.

Jan van Laar (65) uit Nijmegen loopt dit jaar voor de 30e keer de 4Daagse. Maar deze editie is anders dan alle andere: voor het eerst kiest hij voor de 30 kilometer, met een mooie reden.

Hij loopt namelijk samen met zijn kleinzoon, die dit jaar zijn allereerste 4Daagse beleeft. Jarenlang liep Jan als militair bij de Koninklijke Marine, met meerdere deelnames aan de 4Daagse en zelfs twee keer als detachementscommandant. Ook nam hij deel aan de Mars Kopenhagen-Nijmegen (MAKONI).

Toch draait het dit jaar vooral om samen lopen en begeleiden. Van zelf kilometers maken naar het doorgeven van de ervaring aan de volgende generatie.

De 4Daagse bracht hem door de jaren heen nog meer: tijdens de editie van 2016 vond hij er zelfs de liefde. “Daar ben ik aan blijven hangen,” zegt hij met een glimlach.

Markus Brütsch (72) uit Dennevy (Frankrijk) loopt dit jaar zijn 8e 4Daagse, een bijzondere mijlpaal in een verhaal dat lang geleden begon.

Vanuit het Zwitserse leger kwam hij ooit naar Nijmegen. In 2014 werd hij door zijn zoon overtuigd om mee te doen. Inmiddels is hij 72 jaar en nog altijd een vaste deelnemer. Sterker nog: hij heeft in de loop der jaren alle afstanden gelopen die de 4Daagse hedendaags te bieden heeft: 50- en 40 kilometen, het 40 kilometer militair parcours en nu de 30 kilometer.

Maar 2026 krijgt er een extra betekenis bij. In februari werd hij opa van zijn eerste kleinkind. “Drie generaties, één verhaal,” zou je kunnen zeggen. De 4Daagse is voor Markus meer dan een sportieve prestatie. Hij liep al zeven keer succesvol uit en heeft één duidelijk doel voor ogen: het Gouden Kruis behalen en laten zien dat leeftijd geen eindpunt is, maar slechts een nieuw vertrekpunt.

Judith van den Hoven (46) uit Nijmegen had nooit gedacht dat ze ooit de 4Daagse zou kunnen lopen. Ze leeft met taaislijmziekte, een chronische aandoening die haar lange tijd flink beperkte.

Dankzij nieuwe medicatie is haar gezondheid de afgelopen jaren enorm verbeterd, en daarmee ontstond ook een nieuwe droom. “Dat ik nu de 4Daagse kan lopen, had ik nooit durven denken,” vertelt ze.

Die kans grijpt ze nu met beide handen aan. Judith loopt niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen met dezelfde ziekte. Ze zamelt geld in voor de Nederlandse Cystic Fibrosis Stichting, met één duidelijk doel: bijdragen aan onderzoek naar genezing.

Demi Schischke (30) uit Westervoort loopt dit jaar voor het eerst de 4Daagse met een bijzondere reden. In februari verloor ze haar opa, Ruud.

Hij leefde met onder andere diabetes en Demi zag van dichtbij hoeveel impact die ziekte op zijn leven had. Toch bleef hij altijd positief en genoot hij van wat écht belangrijk was. De 4Daagse speelde daarin een grote rol. “Voor hem ging het niet alleen om het wandelen, maar vooral om de sfeer en het samenzijn met familie,” vertelt ze.

Door zelf mee te lopen, wil Demi hem eren. “Met elke stap denk ik aan hem.” Tegelijkertijd zet ze zich in voor de toekomst. Ze haalt geld op voor het Diabetes Fonds, om bij te dragen aan meer onderzoek naar de ziekte.

Brenda Sjaardema-van der Kamp (47) uit Amersfoort heeft een zwaar jaar achter de rug. In 2025 werd ze behandeld voor borstkanker (triple negatief) en onderging ze intensieve chemo’s, een operatie en bestralingen.

Zelfs tijdens haar behandelingen stond ze langs de kant bij de 4Daagse, samen met haar man. Op dat moment nam ze een besluit. “Als ik dit overleef, ga ik volgend jaar meelopen.”

En dat is precies wat ze nu doet. De weg ernaartoe was niet makkelijk. Trainen viel haar zwaar, maar één ding staat vast: starten gaat ze.

Michella Schouten (37) uit Hummelo heeft haar leven volledig omgegooid. Het getal 40 speelt daarin een bijzondere rol: 4 dagen 40 kilometer én meer dan 40 kilo afgevallen.

Waar ze eerder worstelde met een eetverslaving, vond ze een nieuwe houvast in bewegen. “Ik ging van een eetverslaving naar een wandelverslaving,” vertelt ze zelf.

Met hulp wist ze dit alles te veranderen en kreeg ze, zoals ze het zelf noemt, een tweede leven. Wandelen werd haar nieuwe uitlaatklep en uiteindelijk groeide dat uit tot de 4Daagse.

Cees Dortland (74) uit Capelle aan den IJssel heeft dit jaar drie bijzondere getallen bij elkaar. Hij loopt zijn 25e 4Daagse, wordt tijdens de week 75 jaar, en doet voor de 15e keer mee voor Stichting ALS.

Zijn motivatie is persoonlijk. In 2012 verloor hij een goede vriend aan deze ziekte. Sindsdien zet hij zich in om zoveel mogelijk geld op te halen voor onderzoek. “Ik hoop dit jaar mooie cadeautjes voor mijn verjaardag te krijgen in de vorm van donaties.”

Dat hij blijft lopen, is allesbehalve vanzelfsprekend. Cees doet het met twee versleten heupen, maar opgeven is geen optie. Bewegen zit in zijn DNA. Als vrijwillig beweegcoach — ‘Beweeg Cees’ — helpt hij ouderen in verzorgingshuizen om in beweging te blijven. Met muziek, plezier en laagdrempelige oefeningen zorgt hij dat ook zij actief blijven.

Henny Zuidema (59) uit Veendam staat dit jaar opnieuw aan de start van de 4Daagse. Waar ze eerder drie keer moest opgeven en één keer de finish haalde, noemt ze die laatste keer zelf “een hel”. Toch gaf ze niet op.

In 2023 onderging Henny een maagverkleining en verloor ze maar liefst 53 kilo. “Ik voel me nu een stuk gezonder en energieker,” vertelt ze. Met die nieuwe basis kijkt ze dit jaar anders naar de 4Daagse. Haar doel is helder: uitlopen, maar vooral genieten. “Met alle uitdagingen die erbij horen,” voegt ze toe, want leven met een maagverkleining vraagt ook tijdens zo’n tocht om discipline.

Naast deelnemer is Henny al jaren betrokken als vrijwilliger bij het Rode Kruis tijdens de 4Daagse. Nu staat ze dus zelf weer op het parcours.

Adwin Gallant (63) uit Ottawa (Canada) heeft al een lange geschiedenis met de 4Daagse. In 1998 begon hij als militair deelnemer binnen een team uit Ottawa. Wat startte als één deelname, groeide uit tot een blijvende betrokkenheid.

Na enkele edities ging hij een stap verder: hij begeleidde en trainde militaire teams en werd later adviseur voor deze groepen uit Canada. Ook na zijn pensioen bij de Canadese strijdkrachten in 2008 bleef hij verbonden aan de 4Daagse.

Sindsdien loopt hij als “Canada Veteran Walker”, een rol die hij zelf ontwikkelde, inclusief een eigen herkenbaar logo. Daarmee wil hij laten zien dat Canadese veteranen de band met Nederland en de 4Daagse blijven koesteren.

Barry Berends (53) uit 's-Hertogenbosch staat dit jaar opnieuw aan de start van de 4Daagse en dat is allesbehalve vanzelfsprekend. Hij leeft met COPD Gold 3, een ernstige longaandoening die dagelijks invloed heeft op zijn uithoudingsvermogen.

Toch liet hij zich daar eerder al niet door tegenhouden. Bij zijn eerste deelname wist hij de 4Daagse succesvol uit te lopen. Dit jaar gaat hij voor zijn tweede keer en dus voor een medaille met een kroontje. “Ik hoop dat het me weer lukt,” zegt Barry.

Heleen Hoppesteyn (55) uit Schoorl dacht jarenlang dat sporten niets voor haar was. Dat vertelde ze zichzelf decennialang, tot nu.

Op haar 55e besloot ze die overtuiging los te laten en zichzelf uit te dagen. Met een kloppend hart schreef ze zich in via het “Via Vierdaagse-programma” van de KWbN en begon ze met trainen.

“Met elke training ontdek ik waartoe ik in staat ben,” vertelt ze. De 4Daagse is voor Heleen niet alleen een sportieve uitdaging, maar ook een persoonlijk bewijs. Dat je op elke leeftijd kunt beginnen, en dat bewegen voor iedereen mogelijk is.

Marijn van Adrichem (29) uit Delft maakte de 4Daagse vorig jaar wel heel bijzonder. Vlak na de pontonbrug in Cuijk ging hij op één knie voor zijn vriendin Ellen.

De 4Daagse speelde al langer een belangrijke rol in hun leven. In 2023 begonnen ze met lopen, toen de vader van Ellen voor de 25e keer meedeed. Sindsdien staat het evenement ieder jaar in hun agenda.

Voor Marijn was het dé plek voor zijn aanzoek. “De pontonbrug is zo’n moment waarop je weet: het einde komt in zicht en de Via Gladiola wacht,” vertelt hij. Met hulp van twee toeschouwers werd het moment vastgelegd. “Tijdens onze pauze vroegen zij of we een foto wilden bij Cuijk… perfect moment,” zegt hij lachend. Dat moment eindigde met een volmondig ‘ja’. Inmiddels zijn ze getrouwd en dit jaar keren ze terug naar diezelfde plek.

Willem Broekhuis (78) uit Bergen op Zoom staat dit jaar voor een uitzonderlijke prestatie: zijn 50e 4Daagse.

Wat het extra bijzonder maakt, is dat hij dit niet alleen doet. Zijn kinderen lopen ook mee, met respectievelijk 31, 30 en 24 deelnames achter hun naam. Samen vormen ze een familie waarin de 4Daagse diep geworteld zit. Jaar na jaar keren ze terug naar Nijmegen.

Rianne Engel (41) uit Lichtenvoorde weet als geen ander hoe het leven ineens stil kan staan. In 2019 kreeg haar man de diagnose van een hersentumor. Toen hun kinderen nog maar 1 en 3 jaar oud waren, veranderde alles.

Alsof dat niet genoeg was, verloor ze in 2021 ook haar schoonmoeder aan dezelfde ziekte. En in juli vorig jaar overleed haar man, pas 40 jaar oud.

In die zware jaren werd wandelen haar houvast. “Kilometer voor kilometer vond ik ruimte om adem te halen en de kracht om door te gaan,” vertelt Rianne. De 4Daagse groeide uit tot meer dan een evenement, het werd haar uitlaatklep.

Vorig jaar liep ze één dag en haalde ze met een sponsoractie ruim €6000 op voor de Hersenstichting. Die dag voelde als een manier om iets terug te doen voor alle steun en warmte die ze in die zware periode hebben gekregen. Verder lopen lukte toen niet meer; haar plek was thuis, bij haar gezin. Een week later verloor ze haar man.

Dit jaar keert ze terug. Met één doel: haar 10e kruisje halen. “Ik weet dat het emotioneel zal zijn, zeker in de week waarin het precies een jaar geleden is dat ik hem verloor. Maar juist daarom voelt het belangrijk om door te gaan. Stap voor stap.”

Christian Boeren (45) uit Teteringen loopt dit jaar voor het eerst de 4Daagse. Via de sponsorloop zet hij zich in om zoveel mogelijk geld op te halen voor de CliniClowns. Met succes: inmiddels staat de teller al op bijna €5000.

Zijn motivatie is persoonlijk. “Ik heb een verleden met mijn zoontje en de CliniClowns,” zegt Christian.

Met elke kilometer die hij loopt, wil hij iets terugdoen. Voor alle kinderen en families die een steuntje in de rug kunnen gebruiken.

Nienke Lammers (49) uit Sint Pancras zag haar leven veranderen tijdens de 4Daagse van 2012. Tijdens de trainingen liep ze mee met een detachement waar Erik de verzorging deed. Op de zondag vóór de start sloeg de vonk definitief over en kregen ze verkering.

Een jaar later was Nienke al zwanger van hun dochter. Een dochter die inmiddels oud genoeg is om zelf mee te lopen. En precies dat gebeurt dit jaar. Voor het eerst staan ze sámen aan de start van de 4Daagse.

De rollen zijn daarbij mooi verdeeld gebleven: waar zij samen lopen, doet Erik opnieuw wat hij al die jaren geleden deed, de verzorging langs de route.

Erik van den Berg (24) uit Naaldwijk loopt dit jaar voor de 11e keer de 4Daagse en dat doet hij al sinds zijn 12e, zonder ook maar één editie over te slaan.

Wat begon op jonge leeftijd, groeide uit tot een vaste traditie. Jaar na jaar keert hij terug naar Nijmegen, met telkens hetzelfde doel: de finish halen.

Inmiddels hoort hij bij een bijzondere groep: Erik is naar alle waarschijnlijkheid een van de jongste leden van de Vereniging van Gouden-Kruisdragers. “En daarmee is mijn verhaal nog lang niet af,” zegt Erik.

Jeanine Kuipers-Spanjer (55) uit Deinum loopt de 4Daagse nooit alleen voor zichzelf. Voor haar draait het om hulp bieden, verbinden en iets betekenen voor anderen onderweg.

Inmiddels liet ze zich al zes keer sponsoren voor goede doelen, waaronder Alzheimer Nederland, Parkinson Nederland en onderzoek naar Kahler. Steeds met een persoonlijke reden: dierbaren en collega’s die met deze ziektes te maken kregen.

Ook haar manier van geld inzamelen is persoonlijk. Van zelfgemaakte baksels en creatieve producten tot stoelmassages, alles om een bijdrage te leveren.

Maar vooral onderweg maakt Jeanine het verschil. Zonder muziek in haar oren, maar met aandacht voor de mensen om haar heen. “Als iemand het zwaar heeft, loop ik ernaast,” vertelt ze. “Met een praatje, een stukje tape, een snoepje of simpelweg steun help ik anderen graag verder.”

Zo liep ze vorig jaar samen met een vader met Parkinson en zijn dochter de laatste dag uit. “Ik heb ze kunnen helpen, ondersteunen, kunnen tapen en masseren zodat we met elkaar konden finishen. Dat ik als een van de laatste aan kom doet me niets, net als medailles. Deze deel ik zelf soms uit aan iemand die het moeilijk heeft en mij zijn verhaal doet. Het werkt dan soms als amulet.”

Juliette Engelhard (61) uit Elst loopt dit jaar voor het eerst de 4Daagse en dat is allesbehalve vanzelfsprekend.

In november onderging ze een ingrijpende operatie: ze doneerde haar nier aan haar man in het Radboudumc. Een bijzonder moment, dat een zwaar maar betekenisvol jaar markeerde.

Nu staat ze aan de start van een nieuw hoofdstuk. De 4Daagse ziet ze als een afsluiting van die periode én als een nieuw begin.

Ze doet mee aan de sponsorloop voor de Nierstichting, om aandacht te vragen voor het belang van nierdonatie en onderzoek.

Denise Verpaalen (24) uit Nispen loopt dit jaar de 4Daagse met een bijzondere missie. Ze zet zich in voor Stichting Haarwensen, een organisatie die pruiken maakt voor kinderen die hun haar zijn verloren door ziekte.

Maar Denise doet meer dan alleen kilometers maken. Aan het einde van de week doneert ze haar eigen blonde lokken. Vier dagen lopen, en daarna een gebaar dat verder gaat dan de finish.